Trójmiasto » Program
O narzędziach obserwacyjnych, czyli od lunety Galileusza do teleskopu kosmicznego
| Data | 24 lutego 2012 o 18:30 |
|---|---|
| Wydział | Nauki Matematyczno-Przyrodnicze |
| Miejsce | Wydział Filologiczny UG |
| Liczba miejsc | 52 |
| Cena | 20.00 zł |
prof. dr hab. Jerzy Sikorski, fizyk, kosmolog, popularyzator nauki, kierownik Zakładu Dydaktyki Fizyki w Instytucie Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Gdańskiego, członek Polskiego Towarzystwa Astronomicznego i International Astronomical Union.
Mija już ponad czterysta lat od czasu, gdy Galileusz skierował swoją lunetę w niebo i przekonał się, że pozwala ona sięgać tam, gdzie dotąd wzrok nie sięgał. Przez następne stulecia astronomowie budowali coraz większe i doskonalsze lunety i teleskopy. W drugiej połowie XX wieku wydawało się, że osiągnięty został techniczny kres możliwości konstruktorskich w tym zakresie, a ich ukoronowaniem był teleskop w obserwatorium na Mt. Palomar (USA) o średnicy 5m oraz (nie całkiem udany) teleskop w SAO na Kaukazie o średnicy lustra 6m.
Jednak koniec XX w. i pierwsza dekada XXI w. przyniosły całkiem nowe rozwiązania materiałowe i konstrukcyjne pozwalające na budowę teleskopów nowej generacji o średnicach przekraczających 10m, a planowane są urządzenia o rozmiarach ponad 40m. Zostaną one zaprezentowane w niniejszej prelekcji – w tym tzw. segmentowy teleskop Kecka oraz interferometry teleskopowe.
Nową epokę obserwacji astronomicznych otworzyły też teleskopy kosmiczne (na orbicie okołoziemskiej) w tym sztandarowy teleskop Hubble’a. Jednak działalność tego teleskopu zbliża się do końca i wkrótce zastąpią go kolejne teleskopy orbitalne nowej generacji o fantastycznych wręcz możliwościach.
Zarówno nowe wielkie teleskopy naziemne jak i teleskopy kosmiczne nowej generacji udostępnią nam możliwości obserwacyjne, o których jeszcze 50 lat temu nawet nie wypadało marzyć.
prof. Jerzy Sikorski